عرفان صادقی: باسلام و احترام، بنده عرفان صادقی متولد ۱۳۸۰ زاده اصفهان و فارغ التحصیل کارشناسی حقوق دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی؛ دانشجوی ارشد و دبیر کانون شعر و ادب دانشگاه علوم قضایی و کارآموز قضایی هستم. مسیر فکری و تحصیلی من همواره در نقطه تلاقی قانون، ادبیات و دغدغه‌های اجتماعی شکل گرفته است؛ از یک سو، حقوق را ضرورتی تاریخی برای سامان‌دادن به مناسبات انسانی و مهار خودسری می‌دانم و از سوی دیگر، ادبیات را مجالی برای تأمل در انسان، جامعه و تناقض‌های زمانه. در نوشته‌هایم نیز سعی کرده‌ام، از «کویر» تا «زمستان» بیش از هر چیز به همین وجوه حیات انسان و جامعه بپردازم؛ جایی که اندیشه‌های اجتماعی و پرسش‌های فلسفی به تجربه زیسته آدمی گره می‌خورند. تجربه فعالیت‌های تشکیلاتی و دانشجویی نیز برای من فرصتی بوده است تا در کنار دغدغه‌های فردی، مسئولیت‌پذیری و کار جمعی را در عمل تجربه کنم.

روابط عمومی دانشگاه: لطفاً در ابتدا مختصری از ورودتان به دانشگاه علوم قضایی و انگیزه‌تان از انتخاب این مسیر تخصصی بفرمایید.

عرفان صادقی: به گمانم برای پاسخ به این پرسش، باید از دغدغه گفت. انگیزه اصلی من از انتخاب مسیر حقوق، پیش از آن‌که علاقه‌ای صرفاً دانشگاهی باشد، دغدغه قانون بود؛ دغدغه‌ای که با ضرورت‌های تاریخی جامعه پیوند خورده است. قانون در حیات اجتماعی انسان، صرفاً مجموعه‌ای از بایدها و نبایدها نیست؛ بلکه یکی از صورت‌های بنیادین تلاش بشر برای عبور از خودسری و برقرایی نظمی قابل پیش‌بینی در مناسبات انسانی است. انتخاب دانشگاه علوم قضایی نیز تلاشی برای شناخت تخصصی‌تر این سازوکار و مسئولیت‌هایی است که قانون در برابر جامعه و انسان بر عهده دارد.
 

روابط عمومی دانشگاه: معمولاً رشته حقوق را رشته‌ای سرشار از منطق خشک و اصطلاحات دقیق می‌دانند، در حالی که شعر زبانی سرشار از عاطفه است. این دو ساحت چگونه در ذهن شما با یکدیگر کنار آمده‌اند؟

عرفان صادقی: من ادبیات را فراتر از شعر، به عنوان شیوه‌ای برای مواجهه با انسان، تاریخ و تناقض‌های زندگی می‌بینم. از این منظر، میان ادبیات و حقوق فاصله‌ای مطلق نیست. حقوق می‌کوشد روابط انسانی را در چارچوب قواعد معتبر سامان دهد، درحالی‌که ادبیات تجربه‌هایی را آشکار می‌کند که در صورت‌بندی‌های رسمی کمتر مجال ظهور می‌یابند. آنچه برای من اهمیت دارد، امکان گفت‌وگوی این دو ساحت است: ادبیات می‌تواند حساسیت ما را نسبت به انسان افزایش دهد و حقوق، این حساسیت را به تأملی منضبط درباره قواعد و مسئولیت‌ها پیوند بزند.
 

روابط عمومی دانشگاه: اگر بخواهید زیباترین واژه حقوقی را از نظر یک شاعر انتخاب کنید، آن واژه چیست؟

عرفان صادقی: به نظرم زیباترین واژه، «قانون» است؛ نه صرفاً به عنوان یک اصطلاح تخصصی، بلکه به سبب نقشی که در امکان زیست جمعی انسان ایفا می‌کند. قانون تلاشی است برای اینکه روابط انسانی صرفاً تابع اراده اشخاص یا قدرت صاحبان نفوذ نباشد. قانون می‌تواند حدود قدرت را مشخص کند و امکان پیش‌بینی‌پذیری را در زندگی اجتماعی فراهم آورد.

روابط عمومی دانشگاه: فعالیت‌های تشکیلاتی و صنفی در دوران دانشجویی چه آورده‌ای برای یک حقوقدان آینده دارد؟

عرفان صادقی: فعالیت تشکیلاتی، اگر از سطح حضور صوری فراتر برود، تجربه‌ای ارزشمند برای فهم مناسبات جمعی است. بسیاری از مسائلی که یک حقوقدان با آن‌ها مواجه می‌شود، صرفاً با دانش نظری قابل حل نیستند؛ شناخت تعارض منافع، مدیریت گفتگو و تشخیص مرز میان خواسته فردی و مسئولیت جمعی، از دروس عملی تشکیلاتی است. بااینحال، این فعالیت زمانی ارزش دارد که استقلال فکری را تقویت کند، نه آن‌که باعث تبعیت کورکورانه از جمع شود.
 

روابط عمومی دانشگاه: کار تشکیلاتی نیاز به انضباط دارد، اما شعر نماد طغیان و رهایی است. این تناقض درونی را چگونه مدیریت می‌کنید؟

عرفان صادقی: من تلاش کرده‌ام میان این دو، اولویت‌بندی ایجاد کنم. ادبیات برای من نه یک فرار، بلکه راهی برای فهم عمیق‌تر جهان است که می‌تواند به دقت حقوقی من کمک کند. در مدیریت این تناقض، بر این باورم که استقلال فکری (که از ادبیات می‌آموزم) نباید با مسئولیت‌پذیری (که از فعالیت جمعی می‌آموزم) در تعارض باشد، بلکه این دو باید مکمل هم باشند.
 

روابط عمومی دانشگاه: آیا سابقه ادبی‌تان توانست در فعالیت‌های تشکیلاتی، مانند بیانیه‌نویسی یا ایجاد روحیه جمعی به شما کمک کند؟

عرفان صادقی: بله، ادبیات به ما یاد می‌دهد که چگونه با زبان، معنایی را صورت‌بندی کنیم. در فعالیت‌های جمعی، مسئله فقط انتقال یک گزاره نیست، بلکه توانایی انتخاب دقیق واژه‌ها برای اثرگذاری بر مخاطب است. بااینحال، معتقد هستم زبان ادبی باید در خدمت روشن‌تر شدن معنا باشد و نباید جایگزین استدلال و محتوای شفاف شود.
 

روابط عمومی دانشگاه: ارزیابی شما از بستر و فرصت‌هایی که دانشگاه علوم قضایی برای رشد چندبعدی دانشجویان فراهم کرده چیست؟

عرفان صادقی: دانشگاه علوم قضایی ظرفیت بالایی دارد، اما معتقد هستم اهمیت یک دانشگاه را نباید صرفاً با تسلط بر متون قانونی سنجید. برای تربیت حقوقدانی که با واقعیت‌های جامعه در ارتباط باشد، نیاز به محیطی داریم که پرسشگری، فعالیت فرهنگی و مواجهه با دیدگاه‌های متفاوت را تسهیل کند. پیوند میان آموزش تخصصی و رشد فرهنگی، کلید اصلی در تربیت نیرویی است که هم از نظر علمی و هم از نظر بلوغ حرفه‌ای، صلاحیت لازم را داشته باشد.
 

روابط عمومی دانشگاه: برنامه‌ی درسی فشرده دانشگاه، چطور با روحیه‌ی ادبی و فعالیت‌های شما سازگار شده است؟

عرفان صادقی: من بر این باورم که رشد علمی نباید به بهای تعطیل شدن سایر ابعاد زندگی تمام شود. حقیقت این است که همیشه میان این حوزه‌ها تعادل کامل وجود ندارد و گاهی ضرورت‌های تحصیلی، فرصت‌های دیگر را محدود می‌کنند. اما حفظ این پیوند برای من حیاتی است؛ زیرا متخصص بودن بدون داشتن نگاهی گسترده به جهان، باعث محدود شدن افق فکری می‌شود.
 

روابط عمومی دانشگاه: در آینده، چه نقشی را برای خود در نظام حقوقی و قضایی تعریف می‌کنید؟

عرفان صادقی: من به دنبال ایفای مسئولیتی هستم که در آن، دانش حقوقی با استقلال فکری و آگاهی از پیامدهای انسانی همراه باشد. امیدوارم بتوانم در جایگاهی باشم که قانون را نه صرفاً به‌عنوان مجموعه‌ای از مقررات، بلکه به‌عنوان نهادی برای حفظ حقوق و کرامت انسان‌ها ببینم. برای من، مسئولیت حقوقی زمانی معنا می‌یابد که با دقت علمی و در عین حال با درک عمیق از پیچیدگی‌های زندگی انسانی همراه باشد.
 

روابط عمومی دانشگاه: در پایان، چه پیامی برای دانشجویان جدیدالورودی دارید؟

عرفان صادقی: توصیه می‌کنم در کنار جدیت در تحصیل، نسبت به “چرایی” انتخاب خود نیز حساس باشید. دانش حقوقی زمانی ارزشمند است که با استقلال فکری و مسئولیت‌پذیری همراه شود. همچنین، علایق خود را در حوزه‌های دیگر، از جمله هنر و ادبیات، رها نکنید؛ چرا که این تجربه‌ها، افق دید شما را برای درک بهتر جامعه گسترده‌تر می‌کنند.